در فضای گفتمان دیجیتال کشور، گاهی طرح ایده‌هایی مانند شبکه داخلی کاملاً منفک از جهان مطرح می‌شود. اما ستار هاشمی، وزیر ارتباطات و فناوری اطلاعات، با صراحتی قابل‌تأمل، چنین رویکردی را نه یک راهکار، بلکه یک «شوخی تلخ» خوانده است.

این تعبیر تند اما دقیق، از کجا نشأت می‌گیرد؟ پاسخ در ماهیت پیچیده و به‌هم‌پیوسته فناوری اطلاعات در عصر حاضر نهفته است. ایجاد یک شبکه ملی قدرتمند و ارائه خدمات پیشرفته‌ای مانند هوش مصنوعی، تجارت الکترونیک و خدمات ابری، نیازمند دسترسی به دانش روز، استانداردهای جهانی و تعامل پیوسته با نوآوری‌های بین‌المللی است.

به بیان ساده، اتصال به زیرساخت جهانی اینترنت، مانند یک شریان حیاتی برای اقتصاد دیجیتال کشور عمل می‌کند. انسداد این شریان به بهانه‌های مختلف، نه تنها به معنای قطع ارتباط ساده، که به منزله محروم کردن کسب‌وکارهای آنلاین، استارتاپ‌ها، مراکز پژوهشی و حتی خدمات عمومی از موتور محرک پیشرفت جهانی است.

سخن وزیر ارتباطات را باید فراتر از یک اظهارنظر، یک تدبیر راهبردی دانست. ایشان تأکید می‌کنند که امنیت و حاکمیت سایبری از مسیر ارتباط امن و مدیریت‌شده با دنیا حاصل می‌شود، نه از طریق انزوا و قطع کامل پیوندها. هدف، ساخت دیواری بلند نیست، بلکه نصب درب‌های هوشمند و ایمن در مرزهای دیجیتال کشور است.

جمع‌بندی برای آینده دیجیتال ایران:
راه توسعه واقعی، عبور از دوگانه‌سازی کاذب «داخلی یا جهانی» است. باید با تقویت زیرساخت‌های داخلی و هم‌زمان، با دیپلماسی فناورانه فعال، ایران را به‌عنوان یک قطب تأثیرگذار در شبکه جهانی فناوری تثبیت کرد. این همان مسیری است که از یک «شوخی تلخ» دور شده و به سوی یک «آینده روشن دیجیتال» حرکت می‌کند